Silid (Part 2)

Andito parin ako naiwan mag-isa sa kwartong tinawag nating atin. Pinipigilan kong huminga para hindi mawala ang amoy na iniwan mo. Naririnig ko pa ang iyong boses na tumataginting sa mga pader. Kaya tinatawag kita.

Tinatawag kita. Binibigkas ang pangalan mo ng paulit-ulit. Nagbabakasakaling nakasandal ka lang sa pinto at naririnig mo parin ako. Nagbabakasakaling sumagot ka sa iyak ko.

“Naririning kita. Tahan na. Di mo kailangan sumigaw. Sa tagal-tagal nating magkasama, memoryado ko ang tinig mo. Andito lang ako. Andito lang ako sa labas, naghihintay sayo.”

“Patawad. Patawarin mo sana ako. Alam kong kaya mo akong mawala sa buhay mo, pero ayokong mawala ka sakin. Huwag kang magpaalam. Magpaalam. Patawad.”

Ngunit ang tanging nakakarinig sakin ay ang bintilador sa ating kisame. Nagbabakasaling maipasa ng hangin ang mensahe ko para sayo. Nagbabakasakaling marinig mo pa ang mga salitang dapat sinabi ko noon pa – Noong andito ka pa.

Advertisements
Silid (Part 2)